Færsluflokkur: Bloggar
Laugardagur, 21. nóvember 2009
Afmælisdagurinn..
Ég get ekki sagt annað en að það hafi verið yndislegt að vera hér í faðmi fjölskyldunnar og vina á afmælinu mínu. Dagurinn byrjaði á því að Daníel og Markús gerðu morgunmat fyrir mig og vöktu mig svo kl 07:30 með söng. Við borðuðum saman öll fjölskyldan og svo fóru allir í skólann.
Í Hekima, tungumálaskólanum okkar, var svo súkkulaðikaka, nammi og chai. Eftir skólann bauð Fjölnir mér svo út að borða á Marco Polo. Þegar við komum heim fengum við okkur köku og ís með Salómoni og Davíð Pálma. Svo kl 16 komu nágrannar okkar og þeir sem voru heima á lóðinni í kaffi og kökur.
Kl 20 var svo bænafundur og áframhaldandi blessun fyrir mig og aðra sem þangað komu.
Svo þegar ég kom heim settist ég við tölvuna og sá að ég hafði fengið glás af kveðjum frá ættingjum og vinum nær og fjær. Mikið gladdi það hjarta mitt að fá allar þessar kveðjur frá þeim sem mér þykir svo vænt um.
Takk kærlega fyrir allir saman!!!
Bloggar | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
Sunnudagur, 15. nóvember 2009
Kallet
Var i bønnemøte her på tomta på torsdag og da sang vi denne sangen. Ville bare sette den inn her fordi den rørte ved emg på en spesiell måte. Kanskje gjør den det i deg også. For dere som vil spille på piano med og synge ut så er dette sang nr 25 i Syng for Herren (Sanger 05)
Det er navnet ditt jeg roper, vil du følge meg?
Vil du trå i mine fotspor på en ukjent vei?
Vil du kjennes ved mitt navn, vil du møte sorg og savn?
Vil du hvile i min favn og la meg bli hos deg?
Vil du ta det første skrittet, vil du følge meg?
Vil du gå til mine minste på en ukjent vei?
Vil du tåle onde blikk, stå igjen når noen gikk?
Du skal gi dem alt du fikk, for jeg vil bli hos deg.
Vil du åpne blindes øyne, vil du følge meg?
Se at fanger får sin frihet på en ukjent vei?
Vil du stelle andres sår, i det skjulte år for år?
Da er lønnen som du får at jeg vil bli hos deg.
Vil du trosse angst og uro, vil du følge meg?
Ta i mot deg selv med nåde på en ukjent vei?
La de ord som jeg har sagt,folde ut sin skapermakt,
tross din tvil og selvforakt, for jeg vil bli hos deg.
Når du kaller, må jeg lytte, jeg vil følge deg,
jeg vil vende om og vandre på en ukjent vei
Dit du går vil jeg gå med, Herre, la din vilje skje,
for jeg vet at jeg skal se mitt liv fullendt i deg.
Gud velsigne deg og dine!
Klem fra Fanney
Bloggar | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
Laugardagur, 7. nóvember 2009
Lífið í Nairobi...
Hér er lífið allt annað en á Íslandi, en samt svo líkt. Það er hægt að lifa í lúxus, mun meiri enn á Íslandi og svo er fátæktin mun meiri og sýnilegri líka. Ég skrifaði um heimsókn okkar til ABC barnaheimilisins hér í Mathare á FB fyrir nokkru, þú getur lesið um það ef þú vilt. Mikil lífsreynsla!
Fjölnir er eftirlitsaðili í neyðaraðstoð í Pokot. Það eru miklir þurkar þar og lítið sem engin rigning hefur komið á lálendinu í 1-3 ár. Fólk og skepnur degja úr hungri.
Við búum í "litla Noregi" hér í Nairobi. Lóð með fullt af húsum og flest allir norskir sem búa hér og kenýanskt skrifstofu og vinnufólk. Yndislegt, sérstaklega fyrir litlu strákana en pínu innilokað fyrir þá stóru. Markús er ágætlega sáttur. Hann og Daníel eru í bandarískum skóla hér rétt hjá og þeim gengur mjög vel í skólanum. Daníel er pínu óviss um hvað hann vill gera. Honum hefur langað heim alveg frá því við komum hingað og það hafa vissulega verið erfiðar vikur og mánuðir. En núna eru norskir krakkar hér í einskonar Biblíuskóla og þá klaffar hann alveg með þeim og langar jafnvel að joina þeim eftir áramót... Endilega biddu fyrir honum ef Guð leggur það á hjarta þitt.
Þetta voru smá fréttir af okkur. Guð blessi þig og þína. Það væri gaman að fá smá línu um hvað Guð er að gera í þínu lífi! :-)
Knús frá Fanney
Bloggar | Slóð | Facebook | Athugasemdir (0)
Miðvikudagur, 4. nóvember 2009
Mathare...
Í dag fórum við í heimsókn til Mathare. Við byrjuðum á að fara í heimsókn til Þórunnar Helgadóttir, Samúels, mannsins hennar og Daníel Heiðars litla drengsins þeirra. Þau reka ABC barnaheimili og skóla í Mathare. Mathare er fátækrahverfi í Nairobi. Eitt tveggja stærstu fátækrahverfa í Afríku.
Það var mikil lífsreynsla að fara á barnaheimilið, kynnast börnunum aðeins og fá að heyra frásagnir þeirra af lífi nokkurra einstaklinga. Þetta eru börn úr misjöfnum aðstæðum, en mörg koma úr mjög svo erfiðum aðstæðum. Götubörn, foreldralaus, fátæk, misnotuð, fíklar osfr. Það var yndislegt að heyra um umbreytinguna eftir að þau hefðu komið til Þórunnar og hennar starfsfólks í ABC og fengið kærleika, mat, bað, svefnpláss og skjól frá hörkunni á götunni.
Nokkur börn sungu, fóru með ljóð eða sögðu frá sínu lífi. Það var magnað að sjá og heyra. Þau hafa upplifað svo margt ljótt og erfiðleika, en gátu samt lýst sýnu þakklæti til Guðs yfir að vera þar sem þau eru. Þökkuðu fyrir að vera þarna og sögðu frá hvað Guð væri góður faðir þeirra, nú þegar þeirra blóðforeldrar væru annaðhvort dáin eða hugsuðu ekki um þau.
Svo fórum við inn í svefnherbergin þeirra, þau sofa 2 og 2 saman í einu rúmi (4 í einni koju) og báðu okkur endilega um að koma og gista hjá sér... þau mundu fara úr rúmi fyrir okkur..
Eftir að hafa heimsótt krakkana fórum við í göngutúr í fátækrahverfinu aðeins frá. Við byrjuðum á að heimsækja eina konu, ekkju, móðir 7 barna. Ekkert af þeim hefur vinnu, en hún reynir að sjá fyrir sér og börnum sínum með því að þvo þvott fyrir aðra. Hún á einn strák sem er í skólanum hjá ABC og það er erfitt að skilja hvernig hann getur lært við smá ljós af olíulampa og samt fengið bestu einkunn..
Svo gengum við aðeins lengra og horfðum yfir hverfið. Skrítin tilfinning að vera þarna.... Allt fólkið, dýrin, kofarnir þétt upp við hvorn annan, ruslið, skíturinn...
Við gengum þröngar götur þar sem lítil skólaus börn ganga á mannaskít meðal annars og rafmagn á einum stað virtist leka í vatn. Við fórum að ruslahaugnum og þar var líka klóset aðstaða, í einu horninu, og hænur voru að gæða sér á kræsingunum... Þar er líka bruggað, þar sem það er ólöglegt og lögreglan kemur ekki oft þangað skildist mér.
Svo heimsóttum við aðra konu, ekkju, sem bjó líka svona þröngt. Heldur ekki hennar börn hafa vinnu og hún er komin með eitt af barnabörnunum á hennar framfærslu þar sem foreldrarnir stungu af í sitt hvora áttina. Yndislega sæt brosmild stelpa sem bara vildi heilsa Davíð Pálma, en hann vildi alls ekki heilsa henni. ohhhh.
Þegar við komum út í bíl horfði Markús á mig og byrjaði að þakka okkur fyrir hvað hann hefði það gott. Já það er gott að sjá aðstæður annarra, þeirra sem hafa ekkert á milli handanna, en það er svo skrítið að þau hafa gleðina... vantar okkur ekki gleðina yfir lífinu. Værum við glöð án allra veraldlegu gæðanna sem við búum við??
Bloggar | Slóð | Facebook | Athugasemdir (4)
Sunnudagur, 1. nóvember 2009
Ferð til Kanyao
Síðustu þrjú árin erfið.
Föstudaginn 23 október fórum við Daníel, elsti sonur okkar, í eftirlitsferð með matvæladreyfingu til Kanyao, sem er í kringum tveggja tíma fjarlægð frá Kapenguria. Kanyao er á sléttunni og nálægt landamærum Uganda. Við lögðum af stað um hádegið og komum til Kanyao um þrjú leytið. Við komum á undan flutningabílnum sem flutti kornið og baunirnar sem átti að dreifa. Við notuðum tækifærið og ræddum aðeins við þorpsnefndina sem sér um úthlutun á matnum. Við ræddum einnig við öldungana á svæðinu. Núna lifa flestir á því að safna Alóavera vökva og selja hann. Það notar um það bil viku til að safna 5 lítrum. Jörðin er svo þurr að það er lítill vökvi í plöntunum. Fyrir 5 lítra fá þau um 50 shillinga (80 kr.). Á þessu svæði fara mennirnir með nautgripina burt í miklum þurrkum og skipta sér ekki af konum og börnum. Þess vegna eru eldri konur verst staddar á þessu svæði. Við ræddum við tvær konur. Sú fyrri var Celine, 25 ára sem á 6 börn. Fjölskyldan á þrjár kýr sem maðurinn fór með til Uganda. Hún safnar Alóavera vökva og kaupir 2 kg. af maís fyrir 80 shillinga. Það endist í 4 daga fyrir fjölskylduna með því að búa til súpa úr mjölinu. Hún tínir líka ávexti sem eru mjög slæmir fyrir magann, en með því að sjóða þá í 6 - 8 tíma þá er í lagi að borða þá. Hún veit um einn eldri mann sem dó vegna hungurs. Við töluðum einnig við Teresu. Hún átti 10 börn en 5 dóu úr malaríu. Hún sagði að síðustu þrjú árin hafa verið mjög erfið. Hún hefði byrjað á því að selja dýrin sín fyrir mat. En núna væru þau öll seld eða dáin úr sjúkdómum eða hungri. Síðasta árið hefur hún lifað af því að tína rætur. Hún leitar þar til hún finnur eina, þá selur hún hana. Hún fær 20 shillinga (36 kr.) fyrir hana og fyrir það getur hún keypt 0,5 kg. af maísmjöli. Það endist henni í tvo daga. Hún tínir um það bil þrjár rætur á viku. Þrjár konur, sem hún þekkti á hennar aldri, hafa dáið vegna hungurs.
Líf og dauði.
Sunnudaginn 25. október var hringt í mig og ég beðinn um að koma á skrifstofuna hjá kirkjunni í Kapenguria. Þar hitti ég Philip Njeris, einn af tveimur yfirumsjónar-aðilum yfir matvæladreifingunni. Alfred bílstjórinn úr ferðinni til Sekerr var þarna líka. Alfred lét mig hafa miða með nafni á. Hann sagði að þetta væri nafnið á stráknum hennar Yohana. Strákurinn heitir Naomi Chepatei. Siðan sagði Philip við mig að þeir hefðu stoppað á sjúkrahúsinu í Ortum til að athuga um ungu konuna sem við fórum með þangað. Hann sagði að fæðingin hefði gengið illa og það þurfti að taka barnið með keisaraskurði. Philip rétti mér annan miða og sagði að konan héti Milka og að barnið héti Pehumba, það væri stúlka. Hann sagði að Milka hefði dáið eftir aðgerðina. Mamma hennar hefði ekki getað borgað sjúkrahúsreikninginn og þess vegna tekið barnið og lagt gangandi af stað til Sekerr fjallanna. Philip ætlar að reyna að hafa upp á henni og koma barninu aftur á sjúkrahúsið. Hann spurði mig hvort hann gæti gert það með þeirri vissu að ég myndi borga sjúkrahúskostnaðinn. Ég svaraði að ég vildi það og myndi reyna það en yrði að vita hvað reikningurinn væri hár áður en ég gæfi endanlegt svar. Ég kvaddi Philip og Alfred og þakkaði þeim kærlega fyrir upplýsingarnar. Eftir að ég kom heim varð mér hugsað til ferðarinnar frá Sekerr til Ortum sjúkrahússins. Á leiðinni keypti ég kók handa Milku sem hún drakk úr af áfergju þegar bíllinn stöðvaðist. Ég notaði þá tækifærið og leit aftur í, til að sjá hvernig færi um hana. Hún horfði óörugg uppávið til að athuga hvað væri að gerast. Eitt skiptið stóð ég í dyragættinni á bílnum og tók mynd niður í pallinn. Hún horfði undrandi á mig. Ég fór að hugleiða að trúlega eru þetta síðustu myndirnar af henni lifandi. Pehumba, ef hún lifir mun ekki þekkja mömmu sína. Þetta er átakanlega sorglegt. Ég hugsa til þess hve ung Milka var, hve augnaráðið var fullt af lífi en samt óöryggi. Þegar ég kvaddi hana var hún komin í hjólastól og var á leið inn í sjúkrahúsið. Ég tók í hönd hennar og lét hana hafa 1000 shillinga, þetta vonaði ég að myndi hjálpa henni aðeins. Þegar við fórum frá sjúkrahúsinu bað ég Guð um að gæta hennar og að fæðingin gengi vel. Ég man að ég hugsaði að kannski myndi barnið deyja í fæðingunni, en aldrei hugsaði ég út í að móðirin gæti dáið. En við mennirnir erum svo vanmáttug í mörgu og nú er lífi Milku hér á jörðinni lokið. Bæn mín beinist að barninu, ég bið og vona að það lifi. Kannski fæ ég tækifæri seinna til að gefa því myndirnar af móður sinni sem ég tók.
Bloggar | Breytt 2.11.2009 kl. 20:15 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
Sunnudagur, 1. nóvember 2009
Matvæladreyfing í Sekerr hæðunum
Nú er maginn ekki lengur tómur!
Vegna mikilla þurrka hér í Kenýu á ákveðnum svæðum hefur skapast mikil hungursneyð. Á þessum svæðum hefur fólk ekki fengið neina uppskeru og jafnvel misst allan búfénaðinn. Búfénaður og maískorn er uppistaðan í fæðu og fjármögnun heimilanna. Vegna þessa hafa Norska Lúterska Kristniboðssambandið, Hjálparstarf Norsku Kirkjunnar, Sambandi Íslenskra Kristniboðsfélaga og vonandi Íslenska Utanríkisráðuneytið ákveðið að fjármagna matvæla gjöf sem Lúterska kirkjan hérna í Pokot framkvæmir. Mér hefur verið falið að hafa eftirlit með verkefninu. Vegna þessa fór ég fimmtudaginn 15. október í eftirlitsferð til Sigors svæðisins, nánar tiltekið Sekerr fjallanna. Ég slóst í för með heimamanninum Alfreð sem keyrir út matargjöfunum. Við fórum á pallbíll og tókum með okkur 14 sekki af maís. Í hverjum sekk eru 90 kg af ómöluðum maískornum, þannig að við vorum með 1260 kg með okkur til dreifingar. Eftir 4 klst. ferð frá Kapenguria niður á slétturnar og þaðan upp snarbratta fjallshlíð, ca. 1000 metra háa, komum við til kristniboðsstöðvarinnar í Sekerr. Það var strax hafist handa við að skipulegga matvæladreifinguna. Nefnd á vegum þorpsins hafði fyrirfram fundið út hverjir voru verst staddir og voru nöfn þeirra allra skráð. Þau sögðu að á þessu svæði væri það aðallega eldra fólk sem þyrfti aðstoð. Ljóst var að það var fleira fólk komið sem vildi fá aðstoð en þeir sem fyrirfram voru skráðir. Tómas, sá sem er ábyrgur fyrir dreifingunni á þessu svæði, ákvað að minnka skammtinn sem hver átti að fá um 2 kg. Hann minnkaði skammtinn úr 10,5 kg í 8,5 kg, og ákvað að dreifa afgangnum til 25 annarra aðila sem nefndin var sammála um að þyrfti aðstoð. Nefndin taldi að þeir sem fengu mat myndu hvort sem er deila því með hinum. Því væri betra að nefndin gæfi þeim mat. Tómas útskýrði fyrir mér að í þeirra menningu myndu þeir deila með nágrannanum ef hann hefði ekkert. Þetta gekk allt saman vel fyrir sig og tók um 2 klst. Þá var dreifingunni lokið. Þá sagði Tómas að konurnar vildu þakka mér fyrir með söng. Þær sungu fyrir mig og luku söngnum með því að gefa mér armband með litum heimamanna. Ég tók á móti því með þökkum, þó svo að ég væri ekki sá sem ætti þakkir skilið. Þakkir eiga þeir skilið sem gefa peningana í verkefnið, en ég leit á mig sem þeirra fulltrúa á staðnum.
Daginn eftir.
Daginn eftir fór ég með Tómasi í gönguferð um svæðið. Tilgangurinn var að heimsækja nokkra af þeim sem höfðu fengið maís. Við byrjuðum á að heimsækja gamlan mann að nafni Loshari. Hann og konan hans, Komorï búa í trjákofa með stráþaki. Þetta er hefðbundið húsnæði á þessu svæði. Annaðhvort trjákofi eða leirkofi. Tómas vakti Loshari með því að kalla í átt að kofanum. Ég heyrði hann hósta og stynja. Eftir smástund sá ég spýtur og járnhring vera fjarlægðar frá hurðaropinu. Út kom gamall maður, hann heilsaði okkur og fékk sér síðan sæti á steini nálægt okkur. Ég sá að hann var stirður og óöruggur þegar hann settist. Tómas talaði við hann á pokotmáli og þýddi síðan yfir á ensku. Loshari var mjög þakklátur fyrir matarstuðninginn og vonaði að þau hjónin hefðu nógan mat fram að næstu uppskeru, hún er í október 2010. Vonandi lifðu þau svo lengi. Hann sagði að hann teldi að matargjöfin myndi endast í 2 - 3 vikur ef þau færu sparlega með hana. Hann og konan áttu nokkrar hænur, það var allt og sumt. Hann sagði að börnin hjálpuðu þeim með mat. En nú er ástandið svo slæmt að börnin hafa ekkert aukalega. Við kvöddum Loshari og gengum áfram eftir fjallshlíðinni. Í gili ekki langt frá hittum við Komorï, hún var að safna eldivið. Við heilsuðum henni og hún byrjaði á að lýsa þakklæti sýnu fyrir matargjöfina. Hún benti á magann og sagði að nú væri hann ekki lengur tómur. Hún hló og þakkaði aftur fyrir sig og bað Guð um að blessa okkur. Við kvöddum hana og gengum áfram meðfram fjallstoppnum. Þar var glæsilegt útsýni yfir slétturnar og yfir í fjöllinn í Turkana, sem er næsta hérað. Tómas sagði að sem barn hefði hann búið þarna nálægt. Hann hafði oft sest á brúnina og horft á slétturnar og fylgst með umferðinni á veginum sem liggur til Súdan. Við snérum við og héldum nú heim á leið og lá leiðin niður fjallshlíðina. Þar komum við að leirkofa en sáum engan. Við héldum áfram niður brekkuna og sáum þá gamla konu sitja þar og sýsla við trjágreinar. Við heilsuðum henni og í ljós kom að systir hennar hafði farið í gær og sótt maís fyrir hana. Hún átti von á að sonur systur hennar kæmi með maísinn í dag. Tómas sagði að konan héti Maria Lokïtu og byggi ein í kofanum. Ég hafði tekið eftir grjóthrúgu fyrir utan kofan og spurði hvað það væri. Hún svaraði að hún hyggi niður steina til að selja og kaupa mat fyrir. Hún var mjög þakklát fyrir matargjöfina en bað mig um að koma næst með 50 ksh (80 kr.) fyrir mölun á maísnum. Við kvöddum hana og héldum göngunni áfram. Næst komum við að kofa þar sem tveir menn sátu fyrir utan. Annar var eitthvað að eiga við blikkskál. Við heilsuðum þeim og settumst niður. Kofaeigandinn heitir Lolima Pupu, það var sá sem var að gera við blikkskálina. Hann á 7 börn, 4 eru farin að heiman en 3 búa ennþá hjá honum. Hann átti 25 nautgripi og 30 geitur en núna eru þau öll dauð vegna þurrka. Ég spurði hvort hann hefði borðað gripina og það sagðist hann hafa gert. Hann á líka 3 ekrur (eina ekra er 63,6 metrar x 63,6 metrar) , en það er enginn uppskera. Hann sagði að eina leiðin til þess að fá pening fyrir mat er að leita að gulli. Hann sagðist þurfa að klára að laga blikkskálina og þá myndi hann fara niður í á að leita að gulli. Við kvöddum hann og fórum á kristniboðsstöðina í Sekerr. Við Alfred héldum síðan af stað heim til Kapenguria um tvö leytið. Alfred tók nokkra farþega með, þar á meðal eina ólétta unga konu sem átti í erfiðleikum með að fæða. Þetta var hennar fyrsta fæðing. Mamma hennar sat á pallinum og ólétta konan hálf lá í kjöltu hennar. Ég heyrði ekki eina stunu frá henni alla leiðina. Ég held að þetta sé þó einn sá versti slóði sem ég hef keyrt á ævinni. Við skildum við hana á sjúkrahúsinu í Ortum eftir þriggja klukkustunda akstur á hræðilegum vegi. Ég dáðist að þessari konu og vona að fæðingin hafi gengið vel og báðum heilsist vel. Við komum svo um sex leytið heim til Kapenguria, bíllinn var þá orðinn alveg bremsulaus.
Ég skrifa þetta og vona að það gefi smá innsýn í ástandið hérna í Pokot núna. Það er mikil neyð og mun fleiri þurfa hjálp. Þetta verkefni mun aðstoða 3.300 einstaklinga í 6 mánuði. Hver einstaklingur fær mat að andvirði 750 kr. á mánuði. Rauði krossinn áætlar að um 100.000 í viðbót þurfa hjálp.
Bloggar | Breytt 2.11.2009 kl. 20:12 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
Sunnudagur, 1. nóvember 2009
Farin til Pokot og komin aftur eftir tveggja vikna dvöl þar..
Við fórum til Pokot þann 11. október. Markús átti afmæli þann 10. og vildi bara halda upp á afmælið sitt hér í Nairobi. Það var svaka veisla. ég byrjaði á því að gera amerískar pönnukökur að hætti Keith vinar okkar og heitt kakó með rjóma og svo fór Fjölnir með "karlana" (12 ára og uppúr) og Kristínu í Painball hér í Nairobi og það var svakalega gaman. Þau komu öll blá og marin tilbaka en mjög sæl. Svo kom Þórunn Helgadóttir úr ABC í heimsókn. Það var mjög gaman að kynnast henni og okkur hlakkar til að kynnast henni og manni hennar enn betur. Svo var kökur og kaffi fyrir alla á lóðinni og þetta var bara eins og á Íslandi. Ingveldaræði, súkkulaðikökur, snúðar, gulrótarkökur + +
Daginn eftir vaknaði ég eld eld snemma og fór að taka okkur til, ekki seinna vænna þar sem við vorum að fara til að dvelja í Pokot í 2 vikur. Megin ástæða ferðarinnar var að tala swahili. Við stoppuðum á leiðinni í Greensdead international school i Nakuru til að athuga með heimavistarskóla fyrir Daníel og Markús. Okkur leist bara velá skólann en mínus að skólinn er ekki kristilegur...
Ferðin uppeftir gékk vel, krakkarnir eins og venjulega alveg frábær í bíl. Það er ótrúlegt hvað þeir nenna að sitja í bíl án vandræða. Við erum mjög þakklát fyrir það þar sem bæði í fortíðinni og í framtíðinni eigum við eftir að keyra og keyra og keyra á mjög misjöfnum vegum í orðsins fyllstu merkingu.
Gott að vera komin aftur heim....
Bloggar | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
Sunnudagur, 27. september 2009
Fjölli er í Pokot...
Fjölli fór til Pokot með Rune Mjølhus á fimmtudaginn og kemur heim annað kvöld. Þeir hafa báðir verið lasnir þennan tíma en hafa samt gert margt og talað mikið við aðra á staðnum. Okkur hlakkar mikið til að flytja þangað þó það sé ekki laust við kvíða líka þar sem samfélagið þar á lóðinni er mjög lítið sérstaklega fyrir strákana. Það eru 3 börn þar sem eru nágrannar okkar og that's it...
En.. hér í Nairobi gengur lífið sinn vanagang. Stóru strákarnir og Kristín voru í bíó í gær og litlu tveir og ég fóru til Junction í gær að versla og fengum okkur svo að borða. Markús var þá búinn að slást för með okkur þar sem KIV og DSA fóru að horfa á Liverpool leik á krá hér rétt hjá. Um kvöldið var svo horft á Veggietails og borðaður ís.
Núna er að byrja sunnudagaskóli og þar á ég að sjá um litlu börnin 2-7 ára. Salómoni hlakkar gífurlega til, því í hans huga var svo gaman þegar ég var sunnudagaskólakennari og sá um barnastarfið í Egilsstaðakirkju... ég vona að það sé ekki bara minningin ein og að ég nái að standa undir væntingum...
Annars er ágætt að frétta af strákunum. Markús er loksins orðinn góður.. hann var veikur ALLA síðustu viku með hita og maga og hausverk.. greyið. Daníel gengur ágætlega í skólanum, en hann er að tapa sér í heimþrá.. Salómon er hress og Davíð Pálmi er óþekkur...
Ég streða við að muna Kiswahiliorðin sem ég hef lært og mæta þörfum barna minna og eiginmanns.. en annars er ég hress.
Var með bænahóp hér á fimmtudaginn og talaði þá út frá Róm 12.1.
Guð blessi ykkur í dag og varðveiti og munið að Jesús sagði: Ég er ljós heimsins. Sá sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins.og í sálmunum 119:105 stendur: Þitt orð er lampi fóta minna og ljós á vegum mínum.
Knús frá Fanney
Bloggar | Breytt 5.10.2009 kl. 18:33 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (5)
Mánudagur, 21. september 2009
Heppin ég....
Stundum er gott að vera ekkert of sleip í tungumálum... er það ekki pabbi minn??
Í dag er frídagur hér í Kenýa þar sem múslímar eru að halda upp á að hafa lokið "ramadan" Við hjónin og Salómon vorum samt ekki í fríi frá okkar skóla en Daníel og Markús voru í fríi.
málið er..... síðastliðinn föstudag kvaddi ég Lucy (sem er að passa Davíð Pálma og húshjálp) og sagði eitthvað álíka: Asante sana Lucy kwa leo, tutaonana baada ja wikendi. þetta þýðir takk kærlega fyrir daginn Lucy, við sjáumst eftir helgi. Ég var þá ekki með í huganum að það væri frídagur á mánudaginn.
Í gær vorum við að velta vöngum yfir því hvernig við ættum að hafa daginn þar sem Davíð þarfnaðist pössunar frá 11:30 - 15:00 og svo var ég búin að bjóða kennaranum okkar í mat.. ekki bara hvaða mat sem er heldur kjöt í karrý!!!! Svo þegar ég var búin að senda Salómon í skólann og var að fara að gera mig klára fyrir daginn kom Lucy. Ég var rosalega hissa þar sem enginn af innfæddum átti að koma í dag... Ég spurði hana hvers vegna hún kom og hún svaraði útaf því að ég sagðist sjá hana á mánudaginn..Ég sagði henni að hún mætti alveg fara heim, en hún var svo almennileg að velja að vera hér heima og gera allt fínt þar til við færum og passa svo litla karl þar til við kæmum heim. Og þess vegna var allt rosalega fínt þegar kennarinn kom og maturinn búinn að fá upp suðuna þegar ég kom. GLÆSILEGT!!
Kennarinn sagði að honum líkaði kjöt í karrý og sagði jafnframt at núna skildi hann það að ég gæti ekki tekið börnin með í málaskólann ef ég væri í vandræðum með pössun eða ef Davíð væri lítill í sér og vildi koma með. Hann hafði nefnilega stungið upp á því og ég sagði að það væri alveg vonlaust þar sem strákarnir mínir töluðu út í eitt. ALLTAF...
Annars er allt ágætt að frétta af okkur. Markús er að vísu að verða eitthvað veikur, var með hita í dag... Daníel er ennþá að streitast á móti og vill bara fara heim til Íslands og litlu guttarnir sakna ömmu og afanna sinna mikið. Salómon vaknaði með bros á vör í morgun en þegar hann sá hvar hann var sagði hann "ohhhhh var þetta bara draumur" þá hafði hann dreymt að ég hefði leyft honum að fara til ömmu sinnar... honum finnst allt of langt að þurfa bíða í 2 ár þar til hann geti heimsótt þau.....
Bloggar | Breytt s.d. kl. 15:02 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (2)
Miðvikudagur, 2. september 2009
Þetta er að gerast þar sem við erum að fara eftir að hafa lokið tungumálanáminu...
Bloggar | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
Tenglar
Mínir tenglar
- Fjellhaug skoler Heimasíða skólans sem við erum í
- Veðrið í Osló...
Bloggvinir
- Anna systir Anna Björg og fjölskylda í Mosó...
- Álfheiðurin mín á Eyjó Hvað get ég sagt ??
- Guðrún mákona Guðrún og Óskar bróðir í Búðardal
- Súsý frænka
- Dandý á Egilsstöðum Mamma Söndru mm...
Nýjustu færslurnar
- Rapparinn Roseanne
- EES-rafmagn og hveiti
- Eru fjölmiðlar að ná að forðast eigin dauðdaga?
- Uppeldisfræðileg nýlunda
- Þá sýndu þeir okkur hvernig til dæmis 20.000 atkvæða lækkun varð á atkvæða tölu Trump á skjánum og 20.000 atkvæði bættust við hjá mót frambjóðandanum. Þetta voru mismunandi tölur nokkrum sinnum.